Mektup II
Gerçekten kendimi çok yalnız hissediyorum.
İnsanlar bana çok yabancı geliyor. Arkadaşlarım, büyüklerim, ailem bile yabancı geliyor bana. Yan yanayız ama birbirimize o kadar uzağız ki bana göre. Onların dediklerini anlayan bir organ yok bende. Konuşulanları o kadar manasız buluyorum ki anlayamazsınız.
Bulunduğum yerleri, yaşadığım hayatı ne bileyim yaptığım her şeyi çok manasız buluyorum. Hiçbir insanı kendime yakın hissedemiyorum. Her söylenen kelimeye, yaşanan saniyelik anlara bile takılırım. İnsanları düşünüyorum kafamda. Gün boyu, bu neden böyle dedi? Bu ne sebeple böyle davranıyor? Sanırım kendi benimle yaşıyorum bu hayatı. Bazen bir oyunda gibi hissediyorum kendimi. Ben hariç herkes normal gibi.
İnsanların küçük söz oyunları, sahte sevgileri, mış gibi davranmaları, anlık hissiyatlarından nefret ediyorum. Bugün sevip yarın nefret etmeleri, duygu değişimleri, ettiği onca aptalca şeyler...
Bu kadar ince düşünen ben miyim?
Yoksa..
Yoksa deliriyor muyum?
İnsanlar bana çok yabancı geliyor. Arkadaşlarım, büyüklerim, ailem bile yabancı geliyor bana. Yan yanayız ama birbirimize o kadar uzağız ki bana göre. Onların dediklerini anlayan bir organ yok bende. Konuşulanları o kadar manasız buluyorum ki anlayamazsınız.
Bulunduğum yerleri, yaşadığım hayatı ne bileyim yaptığım her şeyi çok manasız buluyorum. Hiçbir insanı kendime yakın hissedemiyorum. Her söylenen kelimeye, yaşanan saniyelik anlara bile takılırım. İnsanları düşünüyorum kafamda. Gün boyu, bu neden böyle dedi? Bu ne sebeple böyle davranıyor? Sanırım kendi benimle yaşıyorum bu hayatı. Bazen bir oyunda gibi hissediyorum kendimi. Ben hariç herkes normal gibi.
İnsanların küçük söz oyunları, sahte sevgileri, mış gibi davranmaları, anlık hissiyatlarından nefret ediyorum. Bugün sevip yarın nefret etmeleri, duygu değişimleri, ettiği onca aptalca şeyler...
Bu kadar ince düşünen ben miyim?
Yoksa..
Yoksa deliriyor muyum?
Kaydol:
Kayıt Yorumları
(
Atom
)
Hiç yorum yok :
Yorum Gönder