Mektup III

Bizdeki yalnızlığın mevcudiyetini ve ihtirasını anlamanız mümkün değil. Fevkalede bir yalnızlık içindeyiz. Ne bir dostumuz var ne bir soranımız. Kimse merak etmez bizi. Hep gözden, gönülden ırak oluruz. Suçu hep kendimizde ararız acaba bizde ne bulamadılar? Niçin bu boşluğa ittiler bizi. Bizi bu yaşımızda bu hisse mağdur bırakmalarına ne hadleri vardı. Çok yazık! Zaman ve düşünce kavramları arasında dibe dalarak geçiyor günler. Farkında değiliz zamanın. Hergün, önceki günü tekrarlıyor. Sana anlattıklarımı anlatacak bir kişi bulamadım henüz. Senin varlığın beni yaşatır. Biz bu yolda birlikte yürüyeceğiz. Daima yalnız kalacağız. Sen düştüğünde ben de düşeceğim. Kalkmayacağız ayağa. Ben yoruldum artık düşmekten. Sen yoksan ben de yokum. Sen sensin ben senim. Çünkü bu kadar insancık içinde  bu bir ihtiyaçtır.