Mektup V

Hiç yorum yok
Gereksiz samimiyetlere karşıyım ben. Sahte samimiyetlere de. Kimse dinlemeye zahmet göstermiyor. Anlamıyorum ne zavallılık görüyorlar bizde. Ne bulamıyorlar bizde. Biz de insanım nihayetinde. Bizde et ve kemiğiz.
Kimsenin beni düşünmüyor olması acı verici. Kimsenin merak etmemesi acı verici. Sorguluyorum kendimi, ne var bende ne var ki insanlar yanına koymuyor beni. Sarılıp içine atmıyorlar. Sadece bakıp geçiyorlar. Gülücüklere anlam kondurmuyor kimse. Kimse tutunamıyor kimseye.
Ben uçurumdayım. Düştüğümde siz varolucaksınız. Ama hiçbiriniz uçurumda yanımda değildiniz. Ben tek başımaydım. Ben düşmek istedim de düştüm. Siz şaşıracaksınız aşağıda olduğunuz için. Aşağıda beni görünce tanımadığınızı anlayacaksınız. Hepiniz bir olup acıyacaksınız önce. Sonra üzüleceksiniz bir süre. Sonra ayıplayacak, şaşıracak, özleyecek ve bunun gibi sahte şeyleri yaratıcaksınız içlerinizde. Oysa ki tüm bu duyguların karşıtı sizsiniz. Ah! Bunları anlayacağınızı bilsem sırf bu sebepten atlardım uçurumdan. Şu küçük sırlarımı sen biliyorsun. Senin gibiler olmasaydı ne yapardı bu insancıklar?

Hiç yorum yok :

Yorum Gönder