Mektup VI

Kendimi tanıyamıyorum artık
Kontrolü kaybetmemeye çalışıyorum. İnsanlar beni tanımıyorlar. Odamdaki karanlığın içinde kayboluyorum. En iyi burada kendimi ifade ediyorum. Dışarıya adım attığımda oyunu oynamaya başlıyorum sanki. Herkes bana çok yabancı geliyor. Araçlar, evler, şehir, insancıklar ve bir sürü şey daha... Gökyüzüne bakmaya çalışıyorum ancak o da hafifletmiyor içimi. Diyorum ya kimse beni tanımıyor. Kimse bilmiyor beni ve seni. Ailem, arkadaşlarım onlar bana yakınlar ama ben o kadar uzağım ki. Çok yabancı hissediyorum kendimi. Ait hissetmiyorum hiçbir yere. Düştükçe düşüyorum. Her şeyi düşünen insancıklar düşenleri düşünmüyorlar. İnsanlar için duygular ne kadar basit. Uzağım her şeye hissedemiyorum artık bazı şeyleri. İnsanlarla konuşmak gelmiyor içimden. Binbir kelime bilsem de dahi anlamayacaklar biliyorum. Bu yüzden konuşmamak gerek. Anlatmaya çabalıyorum kendimi ama anlamıyorlar. Bende artık vazgeçtim. Susuyorum... Siz konuşun her zaman olduğu gibi dinleyen ama dinlenmeyen hep biziz. Çok basit davranıyorlar insanlar ben bunu hissediyorum. Basit seviyoruz mesela. Basit özlüyoruz, özlüyorum demekle özlenemez. Bu bir duygu ise kuvvetli, istekli ve en içten olmalı. Bu kelimeyi öylesine söyleyip beklentiler yarattırıyorsunuz.Duygularınızın bir ağırlıkları yok. Çok hafif gözüküyorsunuz insancıklar.
Günlük aç karnına sevgi, akşam tok karnına özlem için. Öylesine sevgi, öylesine öfke.