Mektup VII

İnsanlarla iletişim kuramıyorum. Sanki ben değil başka sen konuşuyormuşsun gibi. Evet sen konuşuyorsun onlarla. Kendimi tanıyamıyorum bu kelimeler, kelimeler bana ait değil. İnsanlar karşısındaki ile daha fazla konuşmak adına sorular soruyorlar. Önemsiz bir sürü sorular. Zaman geçirmek adına sorulan sorular. Bu huylarından nefret ediyorum. Fazla konuşmaya gerek duymuyorum. Bazen kendimi durduruyorum. Bunu söylersem ne olur diye düşünüp karşımdakinin buna nasıl cevaplar verebileceğini ve hatta ben bu cevaplara nasıl bir cevap verebileceğimi düşünüyorum.Şunu söylersem ne olur diye. Peki siz niye düşünmüyorsunuz? Karşınızdakini düşünmeden söyleyiveriyorsunuz işte. İnsan ilişkileriniz o kadar ucuzlaşmış ki konuşmak için konuşuyorsunuz. Konularınız gereksiz. Kulaklarınızı, gözlerinizi kullanmıyorsunuz. Ehemmiyetsiz konulara takılıp bunları tartışıyorsunuz ya ben buna bitiyorum. Evrene sahte gülücükler saçarak onca gülüşün hakkına giriyorsunuz. İçi boş kelimeler kullanıp gereksiz cümleler kuruyorsunuz.