Mektup XI

Sessiz ve ıssız sokaklar...
Yağmur damlaları geliyor yüreğime
Takip ediyorum gölgemi
Anlamsız bir iç karartısı
Sonra bitiyor her şey
Takıyorum maskemi
Başlıyorum günlük oyunuma

Ne bilmeli insan benim hakkımda
Yapmasın bunları bana
Nedir bu üstümdeki günah
Başlıyorum yeniden sahte gülücük satmaya

Düzensizdir işte her şeyim
Bakmayın bana
Her şey sıradan geliyor artık
Sen de baksana yanına ve dostlarına

Sıkılmadın mı şu dünyada
Her gün başladığın monotonuna
Etmedin mi isyan
Çabalamadın mı yoksa
Öyleyse eğer
Başladın şimdiden kendi mezarının başında ağlamaya

Nedir şu taptığın kağıt parçası para
Sevgi kalmadı artık bu hayatta
Güvensizlik ve sadakatsizlik hadsafada
Bitsin artık bu düzen
Biz de çevirelim başımızı o vakit güneşten yana

Umutlarımız tükeniyor
Yoksulluk ve açlık kapalı bir göz bandı bizim için aslında
Görmezlikten geliriz ya her şeyi
Beğenmeyiz sonra suyu ve yemeği
Yaşarız sorgulamadan hayatın sebebini ve nedenini

Farkına varmalı bir şeylerin insan
Öyle yaşamamalı bu dünyada
Bir dal bulup sarılmalı ona
Hiç bırakmamalı dek sonsuza