Mektup XVIII

tükeniyor her geçen gün umutlarım ve inancım, zamanın yegane çaresizliği içerisinde ne yapacağımı bilememek ile düşünmem gereken şeyler arasında kayboluyorum. zamana ayak uyduramıyorum, her geçen gün daha da silik daha da yok oluyorum. yaşadığım, benim hayatım için büyük ama dünyadaki onca acı içerisinde en küçük acılardan birini yaşıyorum. bir aşk acısı olsa keşke. bir çözümü bulamayaşın, çaresizliğin ve kimsesizliğin en diplerinde yüzüyorum. zamanın iyileştirici gücüne inanıyorum, elbet bir gün bunlar dinecektir, bekliyorum her gün daha da kaybolarak. günler birbirini kovalarken ben her gün aynı güne uyanıyorum. dışarı çıkmıyorum, buluşacak arkadaş bulamıyorum. kovuyorum gündüzleri, geceleyin yıldızlar hatırlatıyor dertleri... her gece bir yok oluş benim için... güzel günleri bekliyorum..