Mektup XX
bir anlamı kalmıyor artık günlerin. zaman alıp götürüyor beni sallanıyorum okyanustaki bir kayık misali. dalganın gittiği yere sürükleniyorum. hayatımda olanları artık pek önemsemiyorum. ciddiye alamamaya başladım artık her şeyi. anlamsızlaşıyor duygularım, hissizleşiyorum her geçen bir gün daha. yok oluyorum bir gece daha. neler yazmak geliyorsa içimden o kadar kısılıyorum kenara. yok bir anlamı benim için artık hiçbir şeyin. kendimi de düşünemiyorum artık, çevremdekilere de değişiyorum her gün. ne olacak benim bu halim bilemiyorum. üniversite için çalışmıyorum. çalışamıyorum. yoruluyorum her geçen gün ruhen. eksiliyorum bir çok kez daha zamandan. gülümsemekle geçiyor her günüm içimdeki kırıklıklarla. aldanmıyorum artık her şeye. çok kolay vazgeçebiliyorum artık her şeyden. hayır diyebiliyorum artık. bazı şeyleri değiştirmeye başladım artık. yolumun sonunu göremiyorum. bir hedefim, hayalim yok. eksildikçe eksiliyorum işte. bir hiç uğruna harcıyorum ömrümü. vakitler birbirini kovalıyor. günler geçiyor önemsemiyorum, aylar geçiyor önemsemiyorum. zamanı hissedemiyorum artık, yaşamıyorum zaman ile. ne diyeceğimi bilemiyorum. kelimelerim tükeniyor artık. her mektubumda tekrarlıyorum kendimi farkındayım. hiçbir şeye vakit ayıramıyorum. evet bahane uyduruyor olabilirim bunun için. kitap okuyamıyorum, ders çalışamıyorum ya da yapmıyorum da denebilir. keşke hayatım için daha düzgün ve anlamlı adımlar atabilsem. hayallerimi gerçekleştirmek için her şey için savaşabilsem. APTAL gibi yaşamasam bu hayatı. sadece git gel yaparak yok olmasam kalabalıkta. var olsam her yerde, iyi bir şekilde anılsam. olmasa derdim tasam. çok şey istiyorum tamam. cümlelerim anlamsızlaşmaya ve saçmalamaya başladı. benden bir şeyin olmayacağını belirtmek için uğruyorum arada buraya. ileride umarım bir şeyler değişmiş olur, bir yerlerde hayallerimi gerçekleştirirken bu mektupu tekrar okuyor olurum. umarım her şey benim için güzel olur. her zaman sevmeye, sevilmeye, sevginin gücüne inanmaya devam edeceğim. kaybedeksem varsın olsun kaybedeyim ziyanı yok. varsın insanlar konuşup dursun, umrumda değil, varsın kül olsun her şeyim yine de umrumda değil. bu hayatı bu kadar ciddiye alamıyorum şu an. o kadar yorgun ki ruhum o kadar bitkin ki hiçbir şey kaldıramıyor artık. her geçen gün hiçliğe devam edeceğim, kalabalıklarda köşeye sineceğim ve oralarda kaybolacağım, kimsesizce, yalnızca ve sessizce..
Kaydol:
Kayıt Yorumları
(
Atom
)
Hiç yorum yok :
Yorum Gönder